Nardis Jazz Club 16. Caz Vokal Yarışması” Ne yapılmaması gerektiğini bilmekte kazandırır”...

           “Nardis” Miles Davis’in tutku, gece, yeniye açılan kapıların heyecanını içinde barındıran muhteşem bir eserdir. İnsana şevk,cesaret verir; durağanlığa yer yoktur. Mağrur ve asil olmanı emreder dinlerken adeta. Cazın doğasına benzer oldukça ve onu tek bir kalemde özetler. Sadece bir millet ya da milliyete ait değildir o, adeta tüm coğrafyaları gezmiş görmüş, her tür insanı tanımış ve onun nasıl bir sevgiyle harmanlandığını anlamış, tüm bu hissettiklerini ve tecrübelerini ve içinden geçtiği uzun yolu anlatmak için melodilerle durmuş gibidir.
       
              “Nardis “ parçasının derinliği gibi “Nardis Jazz Club” ta dünyanın dört bir yanından sanatçıları ağırlamış, onlarla dinleyicileri buluşturmuş,içinden cazı geçirmiş tüm insan ve sanatçılarla yolunu birleştirmiş bir yer... İstanbul’un büyüsüne büyük katkısının olduğunu düşündüğüm ve hikayelerinin asla bitmeyeceğine inandığım Galata Kulesinin altında, eski tuğlalar ile dekore edilmiş ruhu olan bir mekan...

           Güçlü işlerin büyük sevgi ve emek ortaklığıyla çıktığını düşünürüm hep...Çünkü mutluluk sana altın kasede sunulmuş bir lütuf değil, hiç sunulmayan ama sana ait hissettiğin bir şeyi tüm sabrın,emeğin,umudun ile sana ait kılmaktır bence. Nardis Jazz Club da çok değerli müzisyen ve insan Sevgili Önder Focan ve değerli eşi Zuhal Focan’ın

sevgi ve emeğinin sonucu...
         
           Türkiye’de onaltıncısı düzenlenen Nardis Caz Vokal Yarışmasını henüz bu sene izleme şansı buldum. Tek tek eleştiriden ziyade kiminin umudu, kiminin heyecanı, kiminin duayı,kiminin bildiklerini gösterebilme telaşı vardı. Ortak olan ise herşeyden öte ve ziyade hepsinin kalplerinin bir yol bulmak istemesiydi; şimdiye kadar yaşanmışlıklarını ya da yaşanmamışlıklarını anlatacak ve anlamlandıracak bir yol...Böylece özgürleşecekti ruhları ... Ve Caz onlara özgürlüğün kapısını aralamıştı sadece bedeli emek olan bir süreç istiyordu belli ki...
           
          Gecenin sonunda, bireysel performansların ardından hepsi ortak bir amaç için parladılar. Tıpkı karanlıkta ateş böceklerinin çıkardıkları kıvılcımlar gibi...”Route 66” şarkısında bütünlük adına hep beraber sahnede “Blues” söylediler. O an aklımdan geçen şey Tüm olan biten felaketlere rağmen yeryüzünde şarkılar söyleyeceğiz mesajının gittiğiydi  evrene...
           
          Gecenin kazananı Çağla Karaali “A timeless Place/ The Peacocks” söylerken ruhunu özgür bırakmak için canının istediği herşeyi yapmaktan çok , neleri yapmayacağını bilmenin önemini öğretti bize... Onun renklerine ve gösterdiklerine hayran kaldık. Bir tavus kuşu kadar güzel, güzelliğinden habersiz ,dingin ve rengarenk oldu her yer. Zamandan kurtulup, zamansız bir yere ulaştık.Bu küçük ve güzel an için,

            Teşekkür ve Sevgilerimizle...