Şevket Akıncı : Radyo Ekoton “ Bazıları yolda olmayı sever”

    Sıranın en arkasında oturan, farkedilmekten sıkılıp sadece kendi kurduğu oyunun sınırlarını zorlayan ve onun kurgusu içinde başkalarını parlatıp, yaptıklarına hayran bırakan kaç kişiyiz?
     Farklı olmaktan, mutsuz olmaktan korkarız ama en çokta bunu dile getirmekten, kaçımız kendini inkar etmeden, acayipliğimize kulak vererek varoluş kavgasını verebiliyoruz?
     Onca albüm ve isimle birlikte çalmış, ve onları parlatıp yükseltmiş önemli isimlerden Şevket Akıncı... Berklee Mezunu ve dünyanın her coğrafyasını gezmiş, hepsini kavramaya çalışmış, Türkiye’de Caz albümlerini, caz müziğini klasikten en modern zamanına kadar anlatan, kendini değil ama bildiklerini öğretebilmek adına canla başla çaba gösteren isimdir.
      Onu , onun müziğini, doğaçlamalarını ve ona ait aranjmanları ne zaman dinlesem  bu kadar sıradışıyken,bu kadar tanıdık, ensemde  hissettiğim  duyguların sesini keşfediyor olmam beni her zaman şaşırtmıştır.. Algımın ötesinde, alışılmadık duyguların daha önce kimsenin melodisel olarak dürtmediği o yeri de keşfetmeme sebep olması da cabası...
        Gözümüz açık, uykuya dalmadan yaşadığımız sanal gerçeklikte yaratmaya çalıştığımız bir rüyada,rüya bir albüm daha” Radyo Ekoton” ... Dünyayı gezen, insanları ve onların her duygusunu önemseyen ve acısıyla kaçmadan yüzleşen...

          Yolculuğum albümü dinlerken başladı;

        “  Radyoyu açtım. Yaşımı hesapladım ilk kez, haberler dünyanın dört bir yanından yıkım üzerine geliyordu. Salgın hastalıklar, felaketler, nefes alamayan insanların iniltisi, günlerdir kendimden saklamaya çalıştığım can sıkıntım sonunda açığa çıkmıştı. Haberlerde gördüğüm insanların derisi kırışık, tırnaklarının içi siyah ve yorgunluk doluydu. Birazdan sisli puslu bir havada yürüyordum. Güneşin açmasını bekleyen birileri vardı orda, burası Berlin, şarkıyla duaya devam edeceklerdi. Yürüyordum yürüdükçe yol uzuyordu. Bu defa iç sesim kızgındı ve adalet istiyordu, adalet için sesimi yükseltiyor, ayağa kalkıyordum.Şiddet Tanrı’nın ilahi adaletine isyan çığlığı ve haksızlıkla başa çıkma duygusuydu artık. Kalem kılıçtan keskin olana kadar “Rise” şarkısı bitmeyecekti. Usanmayacaktı. Devam ettim yola ve bu defa yerliler vardı... Ağıt yakıyorlardı toprak ana için.,. Yokolup giden tüm canlılar, bozulan tüm denge için... Çünkü onlar ondan geldiklerini ve ona döneceklerini iyi biliyorlardı. Edgar Allan Poe’ nun şiiri anlatmıştı onların savaş ve yol hikayesini..
            Oysa yazılan tüm kitaplar ve hikayeler insanın kendini bulması içindi.Eldorado’ nun kapıları ise açılmış, orada artık bir boğa ve matador kucaklaşıyordu.

             Rüyamı “Deniz uyut beni” ninnisiyle böldüm. Babam başucuma gelmişti, uykusuzluğuma neden olan herşeyi su üstünde kalmak gibi teslim ettim ve serinledim. Uyku, sevgisi üzerinde olan birinin güvenli kollarında güzeldi”.

              Bu güzel yol, yolculuk, yolda tanıştığım herkes, herşey ve rüya için teşekkürler Radyo Ekoton, teşekkürler Şevket Akıncı...

Nardis Jazz Club 16. Caz Vokal Yarışması” Ne yapılmaması gerektiğini bilmekte kazandırır”...

           “Nardis” Miles Davis’in tutku, gece, yeniye açılan kapıların heyecanını içinde barındıran muhteşem bir eserdir. İnsana şevk,cesaret verir; durağanlığa yer yoktur. Mağrur ve asil olmanı emreder dinlerken adeta. Cazın doğasına benzer oldukça ve onu tek bir kalemde özetler. Sadece bir millet ya da milliyete ait değildir o, adeta tüm coğrafyaları gezmiş görmüş, her tür insanı tanımış ve onun nasıl bir sevgiyle harmanlandığını anlamış, tüm bu hissettiklerini ve tecrübelerini ve içinden geçtiği uzun yolu anlatmak için melodilerle durmuş gibidir.
       
              “Nardis “ parçasının derinliği gibi “Nardis Jazz Club” ta dünyanın dört bir yanından sanatçıları ağırlamış, onlarla dinleyicileri buluşturmuş,içinden cazı geçirmiş tüm insan ve sanatçılarla yolunu birleştirmiş bir yer... İstanbul’un büyüsüne büyük katkısının olduğunu düşündüğüm ve hikayelerinin asla bitmeyeceğine inandığım Galata Kulesinin altında, eski tuğlalar ile dekore edilmiş ruhu olan bir mekan...

           Güçlü işlerin büyük sevgi ve emek ortaklığıyla çıktığını düşünürüm hep...Çünkü mutluluk sana altın kasede sunulmuş bir lütuf değil, hiç sunulmayan ama sana ait hissettiğin bir şeyi tüm sabrın,emeğin,umudun ile sana ait kılmaktır bence. Nardis Jazz Club da çok değerli müzisyen ve insan Sevgili Önder Focan ve değerli eşi Zuhal Focan’ın

sevgi ve emeğinin sonucu...
         
           Türkiye’de onaltıncısı düzenlenen Nardis Caz Vokal Yarışmasını henüz bu sene izleme şansı buldum. Tek tek eleştiriden ziyade kiminin umudu, kiminin heyecanı, kiminin duayı,kiminin bildiklerini gösterebilme telaşı vardı. Ortak olan ise herşeyden öte ve ziyade hepsinin kalplerinin bir yol bulmak istemesiydi; şimdiye kadar yaşanmışlıklarını ya da yaşanmamışlıklarını anlatacak ve anlamlandıracak bir yol...Böylece özgürleşecekti ruhları ... Ve Caz onlara özgürlüğün kapısını aralamıştı sadece bedeli emek olan bir süreç istiyordu belli ki...
           
          Gecenin sonunda, bireysel performansların ardından hepsi ortak bir amaç için parladılar. Tıpkı karanlıkta ateş böceklerinin çıkardıkları kıvılcımlar gibi...”Route 66” şarkısında bütünlük adına hep beraber sahnede “Blues” söylediler. O an aklımdan geçen şey Tüm olan biten felaketlere rağmen yeryüzünde şarkılar söyleyeceğiz mesajının gittiğiydi  evrene...
           
          Gecenin kazananı Çağla Karaali “A timeless Place/ The Peacocks” söylerken ruhunu özgür bırakmak için canının istediği herşeyi yapmaktan çok , neleri yapmayacağını bilmenin önemini öğretti bize... Onun renklerine ve gösterdiklerine hayran kaldık. Bir tavus kuşu kadar güzel, güzelliğinden habersiz ,dingin ve rengarenk oldu her yer. Zamandan kurtulup, zamansız bir yere ulaştık.Bu küçük ve güzel an için,

            Teşekkür ve Sevgilerimizle...